NAMUMULOT NG PAGKAIN SA BASURAHAN ANG DATING REYNA NG GANDA NANG PIGILAN SIYA NG ISANG BILYONARYO AT SINABING: “HINDI KA BASURA, LUCIA. KAILANGAN MO LANG MAG-AYOS… AT MAGPAKASAL SA AKIN.”
Tanghaling tapat sa Plaza de Armas sa lungsod ng Guadalajara. Ang init ng araw ay tumatagos sa manipis at punit-punit na damit ni Lucia Herrera.
Dati, ang pangalang “Lucia Herrera” ay kasingkahulugan ng ganda at yaman. Siya ang anak ng isang sugar baron. Pero matapos silang lokohin ng kanyang fiancé na si Marco at nakawin ang lahat ng ari-arian nila, namatay ang mga magulang ni Lucia sa sama ng loob. Naiwan siyang mag-isa, walang pera, at baon sa utang na iniwan ng pamilya.
Ngayon, isa na lang siyang pulubi.
Kumukalam ang sikmura ni Lucia. Tatlong araw na siyang hindi kumakain.
Sa gilid ng plaza, nakita niya ang isang grupo ng mga turista na nagtapon ng half-eaten burger sa basurahan.
Wala nang hiya-hiya. Ang gutom ay walang dignidad.
Dahan-dahang lumapit si Lucia sa basurahan. Tumingin siya sa paligid. Nang masigurong walang nakatingin, inilubog niya ang marumi niyang kamay sa loob ng trash can.
Nakuha niya ang burger. Nanginginig ang kamay niya. Aakmang isusubo na sana niya ito nang marinig niya ang tawanan.
“Yuck! Tignan niyo ‘yung babae, kumakain ng basura!” sigaw ng isang elegante na babae na napadaan.
“Wait…” sabi ng kasama nitong lalaki—si Marco. Ang ex-fiancé niyang sumira sa buhay niya. “Si Lucia ba ‘yan? Hahaha! Grabe, bagay na bagay sa kanya ang pagiging daga!”
Napaluha si Lucia. Gusto niyang tumakbo, pero masyado siyang mahina.
Tinabig ni Marco ang burger sa kamay ni Lucia. Nahulog ito sa putikan.
“Oops,” ngisi ni Marco. “Huwag mong kainin ‘yan. Baka mamatay ka, wala pa naman akong pampalibing sa’yo.”
Umalis sila Marco habang tumatawa. Naiwan si Lucia na nakaluhod, umiiyak, at pinupulot ang maruming pagkain dahil sa sobrang gutom.
Akmang isusubo na niya ang burger na may putik… nang biglang may humawak sa pulsuhan niya.
Isang kamay na malinis, mainit, at nakasuot ng Rolex.
Nag-angat ng tingin si Lucia. Nakita niya ang isang lalaking napakagwapo, nakasuot ng Italian suit, at may mga matang puno ng awa at pagmamahal.
Si Alejandro. Ang lalaking nerd na dating kaklase niya na tinulungan niya noon nung binu-bully ito, na ngayon ay isa nang Tech Billionaire.
“Huwag,” malambing na sabi ni Alejandro. Kinuha niya ang burger at itinapon sa malayo.
“Gutom ako… parang awa mo na…” iyak ni Lucia, akalang sasaktan din siya nito. “Wala akong pera…”
Lumuhod si Alejandro sa maruming sahig ng plaza para magpantay ang mukha nila. Hindi siya nandiri sa amoy ni Lucia. Hinawakan niya ang pisngi ng dalaga at pinunasan ang dumi gamit ang kanyang silk handkerchief.
“Shhh… Lucia, tumingin ka sa akin,” bulong ni Alejandro.
Tinitigan siya ni Lucia.
“Hindi ka masamang tao, Lucia. At lalong hindi ka basura,” seryosong sabi ni Alejandro. “Ang dumi sa mukha mo? Nahuhugasan ‘yan. Ang gutom? Napapawi ‘yan. Pero ang busilak na puso mo nung ipagtanggol mo ako noon? Hindi ‘yun nawala.”
Inilahad ni Alejandro ang kamay niya.
“You are not broken, Lucia. You just need to improve… and marry me.”
“M-Magpakasal?” gulat na tanong ni Lucia. “Sa itsura kong ito?”
“Ayoko ng ibang babae,” sagot ni Alejandro. “Ikaw lang ang gusto ko. Hayaan mong ibalik ko ang korona na kinuha sa’yo ng mundo.”
Binuhat ni Alejandro si Lucia na parang isang prinsesa sa harap ng maraming tao sa plaza. Isinakay niya ito sa kanyang Limousine.
ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Gabi ng Business Gala sa Guadalajara. Naroon si Marco at ang bago niyang girlfriend. Nagyayabang si Marco sa mga investors.
“Ako ang hari ng negosyo dito!” sigaw ni Marco. “Walang makakatalo sa akin!”
Biglang bumukas ang malaking pinto. Tumahimik ang musika.
Pumasok si Alejandro, ang pinakamayamang tao sa Mexico. At nakakapit sa braso niya ang isang babaeng ubod ng ganda.
Nakasuot ito ng red gown na puno ng diyamante. Ang buhok ay makintab, ang balat ay makinis, at ang mukha ay… pamilyar.
Nalaglag ang panga ni Marco. “L-Lucia?!”
Naglakad sila Alejandro at Lucia palapit kay Marco.
“Impossible!” sigaw ni Marco. “Patay-gutom ka na! Nakita kita sa basurahan! Paanong…”
Ngumiti si Lucia. Wala ng bakas ng dumi. Ang nasa harap ni Marco ay isang Donya.
“Hello, Marco,” bati ni Lucia. “Gusto ko lang ipakilala sa’yo ang asawa ko, si Alejandro.”
Inakbayan ni Alejandro si Lucia.
“At by the way, Marco,” malamig na sabi ni Alejandro. “Binili ko na ang kumpanya mo kaninang umaga. You are bankrupt. At ang bago kong CEO… ay ang asawa ko, si Lucia.”
“A-Ano?!” namutla si Marco.
Lumapit si Lucia kay Marco. Kumuha siya ng isang tissue, pinunasan ang pawis sa noo ni Marco, at inihulog ang tissue sa paanan nito.
“Tignan mo nga naman,” bulong ni Lucia. “Dati, ako ang namumulot sa basurahan. Ngayon… ikaw na ang basura na winalis ko sa kumpanya ko.”
“Guards, ilabas ang taong ito. He is polluting my air.”
Habang kinakaladkad si Marco palabas, yakap-yakap ni Alejandro si Lucia.
Napatunayan ni Lucia na hindi habambuhay ay nasa ilalim ka. Minsan, kailangan mo lang ng isang taong maniniwala na sa likod ng dumi at hirap, ikaw pa rin ang pinakamagandang “ginto” sa kanilang paningin.
